Almost there and back again

“Retour à Liège”; zuchtte Yves zojuist (ik weet al hoe laat het is als em hiermee op de proppen komt…) Na 7 mislukte pogingen werd Samira wederom in achteruit gezet… vloekend, stampend en hopend op een mirakel… dat er de voorbije weken maar nooit kwam! Een overzicht…

Pucon verlaten, snelden we richting de beste “Kombi-mecanicien” in omstreken! Hij zou Samira afhelpen van haar olieprobleem. En zo geschiedde… 3 dagen later, 4 nieuwe pistons rijker en 1 olielek minder, sjeesden we via de “Panamericana” richting het noorden van Chili. De “Panamericana” is niet de meest indrukwekkende route (bij wijlen zelfs saai) maar het was voor ons de snelste oplossing! Slapen, douchen of eten gebeurde in de tankstations… jaja, net als de echte truckers. Onderweg naar Copiapo, passeerden we enkele surfstadjes, wat “pisco-wijngaarden” en een observatorium! T’is echt ni te doen hoeveel sterren je hier kan zien! (We zijn trouwens redelijke kenners aan’t worden… we herkennen vlotjes het Zuiderkruis, de Scorpion-belt, de jachthond, de schorpioen, el corazon de ciel, de lama…)

Ook in Copiapo bleven we niet te lang treuzelen. T’is een mijnstad, waar op zich weinig te zien valt… Aldus bolden we snel richting de “Camino International”, om daar de grens naar Argentinië over te steken. Men beloofden prachtige panorama’s, enkele zoutvlaktes en schitterende laguna’s… maar hiervoor moet je eerst de pas over op zo’n 4400 meter! 3 dagen lang probeerden we de “Paso San Francisco” over te geraken (naar boven tuffen en weer in achteruit naar beneden, naar boven tuffen en weer in achteruit naar beneden, naar boven tuffen en …) We draaiden de distributeur wat bij, haalden de luchtfilter er al eens af… maar t’was allemaal niks gekort; op 4000 meter was het altijd, altijd, altijd “Retour à Liège”! De plaatselijke straatwerkers vonden het allemaal serieus grappig en toen er enkele locals na 3 dagen kwamen vragen of we de dag erna nog eens gingen proberen; beseften we dat het wellekes was geweest!

Opnieuw namen we de “Panamericana”, nu naar Antofagasta… ’t is 1 van de grootste steden van Chile, dus daar moesten we toch nen degelijke mecanicien vinden, ni? Na 3 dagen zoeken, bellen en rondrijden troffen we “Nono”! “Nono” beet z’n tanden al jaren stuk op oude volkswagens (en ’t was eraan te zien… er stonden er geen meer in z’n mond). Hij kuiste de motor wat op, verving enkele stukken en al na 1 dag konden we weer de baan op! Die avond nog stonden we stil aan het tankstation… Niks beweging meer in Samira te krijgen… efkes naar de “Nono” gebeld en gelukkig konden we de dag later nu echt verder bollen!

We zetten koers richting San Pedro de Atacama, een oase in de woestijn! T’is omgeven door gusten van bergen, prachtige valleien en dampende geisers! De weg naar de “El Tatio Geisers” (de hoogst gelegen geisers ter wereld) ging vrij stijl naar boven… Al snel begaf onze kilometric het en niet veel later ook ons Samira (natuurlijk weer op 4000m). Opgeven is voor losers, dachten we en daarmee probeerden we weer herhaaldelijk naar boven te geraken (zelfs via diverse wegen en zwaar duwwerk) zonder resultaat; of toch… ne verbrande ambriage. Na 1 dag proberen blaasden we ook hier de tocht af.

Bij aankomst in San Pedro waren we getuige van een zeer zeldzaam fenomeen: regen! Het is 1 van de droogste plekken op aarde en als het dan al regent is dat in jan/feb maar nog nooit regende het in mei… We ginger er niet om treuren en gingen door op ons elan: “Rijn toeter”… via “Valle de la Luna” naar enkele laguna’s waarvan eentje op 4400 meter. We geloofden het zelf niet, maar geraakten tot op 4200 meter (dankzij een niet al te steile weg)! Helaas werden we daar door de carabineros terug gestuurd o.w.v. een sneeuwstorm… “Retour à Liège”! Op de terugweg vielen we zonder naft… op’t eerste zicht geen probleem (we hadden nog reserve in’t buske staan) ware het niet dat ons Samira hierna niet meer wilde starten. Na uren proberen, duwen, nog eens proberen schoot er opeens weer leven in, JUIH!!! Het was vreugde van korte duur, want ze bleef om de 5 botten stil vallen… Er vielen geen mecaniciens te rapen in San Pedro, dus moesten we naar de dichtstbijzijnde stad Calama.

Calama ligt zo’n 100km van San Pedro de Atacama… maar over die 100km deden wij 8u! De sfeer was echt top in’t buske (bwah)!! Dankzij de polizei vonden we ne specialist in “Kombi’s”… wederom werden een aantal zaken vervangen (naftfilter en een of ander membraam…). De politie zag dat het goed was en dus waren we na 2 dagen weer back on the road!!

Nat & Anita, een super vriendelijk Belgisch koppel die ook met een Kombi reizen tipten ons de “Paso Ollaguë” (richting Bolivia) eens te proberen… Hoogste punt is op 4200m, maar de weg gaat niet al te stijl naar boven! Vol goeie moed tuften we richting de grens… tot we na enkele uurtjes rijden weer stil vielen… N*ndedj*!!!! Bleek dat we ineens een vijs misten en de veer van de choke. Daar stonden we in’t midden van de woestijn… maar hulp komt hier sneller dan eender waar, want na 10 minuten stonden er al nen hoop Chilenen, Bolivianen en ne mecanicien rond ons bus. Volgens hen hadden we die vijs en veer echt ni nodig… ze draaiden her en der wat vast of los en jupsakee, we konden weer vertrekken… Alhoewel, om 1 of andere dwaze reden geraakten we den berg ni op… de mannen stonden er nog op te kijken en voor we het beseften werden we naar boven getrokken!!! Muchas gracias!!

Samira toch, ze wilden blijkbaar echt ni weg uit Chile…de grens kwam dichter, maar ze bleef zich verzetten! Terwijl de kilometric een verschrikkelijk ambetant geluid begon de produceren… besloot ook onze achterste band uit het avontuur te stappen… daar stonden we weer… met ne krik waarvan we beiden niet wisten hoe dat ding marcheerde en deze keer niemand die stopte om ons te helpen… Na ettelijke pogingen en kilo’s zand slikken ging Yves z’n lampke branden… “Aha, zowe”!! Met ne gloednieuwe band sjeesden we weer door… voor eventjes… tot we als klap op de vuurpijl ook de uitlaatpijp verloren. Waar? Geen idee! Maar blijkbaar is die pijp niet noodzakelijk om te kunnen rijden, dus bolden we verder zonder.

We arriveerden bij de Chileense douane… met een leugen om best wil (over onze verblijfplaats) raakten we erdoor! We waren bijna in Bolivia, niet te geloven!! Maar de Boliviaanse douane stak er een stokje voor… Blijkbaar hadden we een of andere volgorde niet gerespecteerd en mochten we daardoor de grens niet oversteken… UN-BOLIVIA-BLE!!!!!

“Retour à Liège”; zuchtte Yves zojuist (ik weet al hoe laat het is als em hiermee op de proppen komt…) Na 7 mislukte pogingen werd Samira wederom in achteruit gezet… vloekend, stampend en hopend op een mirakel… dat er de voorbije weken maar nooit kwam! Ons avontuur zit er dus nog steeds niet op… 😉 Kom op Samira!!!

6 Responses

  1. Thomas says:

    En op een der foto’s zien we de Turkey Vulture of kalkoengier 🙂
    Mooi, waarschijnlijk al zo lang stilgestaan met Samira dat de giertjes dachten iets te kunnen scoren na een paar dagen 🙂

  2. ma en pa says:

    Ocharme, een van de triestigste verhalen, met een van de mooiste foto’s Al zo ver geraakt met al die miserie, misschien moet ge samira wat meer vertroetelen (haal er eens ne SAMIROO bij),?Maar bij de duane kan Evy haar charmes is bovenhalen ,dan zal da ook wel lukken. Mannekes wij hopen dat de reis vanaf nu war vlotter verloopt ,maar denk maar dat dat er allemaal bijhoort !En Yves ,je wordt nog ne betere mecanieker dan uwe pa !!!!!! Dikke knuffels en hopelijk vlug op skype Wees voorzichtig daaaag

  3. nonkel s says:

    das pas toeren , un-bolivia-blé!!! tmoet ni altijd gemakkelijk en ontspannen verlopen he,
    yves ,je kan mss een ticketje opsturen naar ellen Theo, die zal jullie Samirake wel kunnen maken.
    maar toch, mee al uw miserie heeft Evy toch weeral mooie foto’s geklikt!
    profiteer er nog van want de laatste weken komen stillekensaan dichter en dichter……..
    wees voorzichtig en allert !!!
    saluuu

    s v b t b

  4. tante lief says:

    Al bij al vind ik dat Samirake toch haar best heeft gedaan.Niet vergeten,ze is ook niet meer van de jongste éh! Knappe kiekjes wederom!Toch maar oppassen met die gieren in de buurt,je weet maar nooit dat ze goesting krijgen in een paar stevige knoken!!hahaha!!!!Nog veel plezier!
    Vele Eindertse groetjes!!!!xxx

  5. Ann en Jan says:

    Meeus ge moet wel u handrem afzetten als ge nen berg wil overraken hé slimme!! Mooi verslag en foto’s, hopelijk minder car-troubles vanaf nu. Have fun!! Grtz

  6. Anita en Nat says:

    Man, man, man jullie Samira heeft een karakter!!! Ze gaat echt nie graag over de 4000. En wat jammer dat het niet lukte aan de grensovergang :-(. Snappen niet wat er is misgegaan. Bij ons geen probleem.
    Wat zijn jullie plannen nu? Voor ons gaat het nu richting Brazilië.
    Chaucito

Leave a Reply


*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.