Tupiza – Potosi – Tupiza

De dorpjes in Bolivia zijn authentiek, de mensen zijn erg vriendelijk, de natuur is subliem en afwisselend, de afstanden zijn nooit ‘te’ lang en het is hier opnieuw wat goedkoper 😉 . Bolivia is tot nu toe een daverend succes… dat mag je nogal letterlijk nemen, want de wegen zijn hier vaak nogal ‘apart’. Ons Samira werkte zich hier de afgelopen weken “de ballen uit haar broek” om ons van het ene hoogtepunt naar het andere te brengen… dikke pluim!!

Het traject Uyuni-Tupiza was al direct nen topper… gekenmerkt door putten in allerlei soorten en maten, los zand en zo nu en dan een helling waar we ons Samira moesten over duwen… (Niet voor niks dat de ‘Dakar-race’ hier in 2014 zal passeren…) Het dorpje ‘Atocha’ ligt in een vallei, ergens halverwege de route. Bij onze aankomst maakte de opgewekte stemming in’t buske (jeej, we zijn half!) vrij snel plaats voor een lichte vorm van nervositeit… Er was namelijk geen enkele weg te bespeuren met een, voor ons, haalbaar hellingspercentage. Na wat informeren in’t dorpke, waren er 2 opties… of we konden in dit boerengat blijven wonen of we konden ‘proberen’ door de rivier te rijden om zo terug te keren naar Uyuni. Omdat we onszelf nog geen heel leven patatten en mais zagen telen, kozen we voor optie 2! Samira bleek een echte waterrat met super off-road kwaliteiten… na 1 uurtje zweten en bodderen arriveerden we opnieuw op de weg naar Uyuni!!

We opteerden ditmaal voor de iets ‘veiligere’ optie; de asfaltweg naar Potosi! In de 16e eeuw werd hier een zilvermijn ontdekt… waardoor Potosi uitgroeide tot de grootste en meest welvarende stad uit Zuid-Amerika. Vandaag de dag leven de meeste inwoners in armoede, maar de overblijfselen van de eens zo bloeiende periode zijn nog altijd zichtbaar… (vele koloniale gebouwen!) De mijn is nog steeds open… maar de condities waarin de arbeiders werken, lijken nog uit de 16e eeuw te stammen! De mijn van Potosi is een echte toeristische attractie… waarbij je in een vreselijke hitte, door de smalle gangetjes kan gaan kruipen… wij bedankten vriendelijk en wilden daar liever niet ‘den typische’ toerist gaan uithangen.

Al snel bedisselden we een tweede poging te ondernemen om in Tupiza te geraken… de weg zou in asfalt liggen (guuuud!) maar we moesten de 4100m over! Als we eenmaal zouden stoppen of stilvallen op de berg zouden we weer moeten terugkeren… Bij deze willen we ons excuseren aan alle locals voor ons agressief  rijgedrag! 😉

In Tupiza werden de PK’s van ons Samira omgeruild voor de PK’s van Indio & Mandi… de 2 hengsten namen ons de volgende dagen mee doorheen de prachtige omgeving van Tupiza!! Het lijkt wel of je in’t midden van ne western zit… met typische rode canyons en cactussen. Evy wilde kost wat kost leren galopperen… wat achteraf een pijnlijke herinnering voor Yves zou blijken! 🙂 We weten niet of er nog een snellere versie van ‘galop’ bestaat… maar stel nu dat dat zo is en dat ze zoiets gewoon: WILD noemen… awel, dan waren onze paarden soms ongecontroleerd ‘wild’! Op een gegeven moment viel onze gids zelfs van z’n paard… we leken ineens in ne paardenkoers te zitten! Echt waar, onze paarden crosten er achterna… tegen een snelheid dat we niet wisten dat paarden zo snel konden lopen… ongelofelijk spannend!! Maar Evy bleek een echt talent te zijn en ze kreeg de paarden gestopt… Achteraf herhaalde dit spektakel zich nog eens (de gids bleef ditmaal op z’n paard zitten, mooi zo!) maar dan in’t midden van een dorp waar, inderdaad, ook auto’s rijden… een verkorting van ons leven! En eveneens een daling in de kans op een nageslacht want Yves z’n “cojillones” bleven niet gespaard de volgende dagen (stoute galop)! Om te eindigen met een positieve noot; hij heeft er nog altijd 2!

Groetjes vanuit Bolivia,
Yves, Evy, Samira
en de 2 cojillones…

 

 

7 Responses

  1. markymarc says:

    Weer een leuk verhaal :P.
    Ons kaarsje in Lourdes heeft Samira dan toch nog op de been gehouden.

  2. Anita en Nat says:

    Super Samira!!! Zijn blij dat jullie in Bolivië geraakt zijn. De beelden van Tubiza wekken mooi (en voor Nat pijnlijke :-)) herinneringen op. Have fun!!!

  3. ma en pa says:

    Wat een ferm cowgirl (hopelijk wordt de cowboy nu ni jaloers) grtjs ma en pa en wees voorzichtig eh! Oh ja grtjs van os moe en de complimenten voor de prachtige foto s

  4. ma en pa says:

    Heb de foto s nog eens bekeke en jawel hoor ,die cowboy mag ook gerust gezien worden !Evy maak er maar ne mooie poster van PS van da nageslacht ik zou maar beginnen te testen zalle ha ha! (oma en opa zijn is geweldig!!!!!!!!!!!!!!!!)

  5. Hallo Yves en Evy,
    Wij hebben een paar maanden geleden jullie ouders en familie ( van Yves ) leren kennen. (De Lambeir – Eindhout) Gisteravond hebben wij daar bij gezeten, en jullie fiere ouders vertelden ons dat jul.verleden jaar op wereldreis waren vertrokken. Ik heb van hen jul.web-adres gekregen, natuurlijk omdat ze zo fier zijn en dat willen delen met anderen.
    Ik ben deze morgen dadelijk gaan kijken.
    Wat een prachtige foto’s en fantastische verslagen van jul.reis. Ik was direkt in de ban van zo’n fantastisch avontuur. Zal blijven kijken tot de reis ten einde is. Profiteer er nog van en de groetjes uit Looi van Chris en Rémy.

  6. Marian says:

    Super foto’s van jullie 2 en Evy als ge terug zijt wil ik altijd me u een ritje gaan doen 🙂 er is namelijk nog wel ene snellere versie van de galop nl de Rengalop ideaal voor langs het strand te doen 😀

    Nog heel veel plezier jullie twee en voorspoedige pk’s

Leave a Reply


*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.