Langtang: Heen en Terug – door E. Bakelants

Eenzelfde trekking, 2 net iets andere uitvoeringen… Wanneer Evy de berg op stapte, leek het soms alsof ze er 2 weken langer zou over doen… Wanneer je Yves z’n verslag leest, lijkt het of hij er 5 weken langer over deed… Helemaal mee met de leuze: “Bekijk het eens door een andere bril!” trakteren we je ditmaal op 2 verschillende versies van 1 kroniek! Of zoals men in Nepal wel eens zegt: “Same, same… but different!”

U weet het of u weet het niet… ik ben zeker niet de beste stapper onder ons Belgen… Om de 1 of andere reden zijn mijn motorische vaardigheden op dat gebied eerder beperkt. In het dagelijks leven kan je dat tekort bijvoorbeeld herkennen aan mijn loopstijl (die ongetwijfeld prachtig is), een snelle “slijtage” van mijn schoenen (Evy heft uw voeten op!) en een eerder slonzige manier van wandelen (Evy heft uw voeten op, pas op voor dat stuk hout… je weet wel!) Wanneer ze me dan nog eens 2 van die stokken in men handen duwen, wordt het helemaal afschuwelijk! Mijn hersenen schakelen over op “ski-modus” en zoals enkelen waarschijnlijk kunnen beamen, ben ik ook hierin geen uitblinker…

Hoe dan ook, Yveke wilde de berg op en dus (zo wilt het verhaal) zou ik hem volgen! (Hij was tenslotte met mij naar de reuzenpanda’s gaan kijken.. ik mocht er dan wel geen knuffelen, maar soit…) Onmiddellijk na die beslissing was er sprake van verzet; die wandelbroek was opeens kapot, die sandalen (kan je ’s avonds goed gebruiken) hingen ineens uit elkaar en dan die knie… die knie bleek “zo ineens” ontstoken. Zowaar half “geradbraakt” verscheen ik aan de start van de trekking…

Dat startpunt lag in het dorpje Sundarijal (op ongeveer 1400 meter hoogte). Van daaruit stapten we via Lauribinayak Pass (4600 meter) verder naar de frozen lakes (4300 meter). Alwaar de laatste etappe vertrok langs het Langtanggebergte, richting Kyajin Gompa (3900 meter) om zo ten slotte te arriveren in Syabru Besi (1400 meter). Dit leest misschien vrij gemakkelijk, maar geloof mij: gene kak!  Zo loopt hier dus geen enkele pad “langs” de berg… Ze gaan er altijd over… Ook al heb je daar HELEMAAL niks te zoeken! Het is maar dat iedereen het nu voor altijd weet: Als ik ooit de koningin van de bergwereld word, dan is dit mijn 1ste agendapunt! LANG LEVE DE (EERDER) RECHTE PADEN.. (Tenzij je natuurlijk om de 1 of andere dwaze reden echt bovenop die berg wil zijn!)

Efkes hernemen: gene kak… amai, menne frak! Ik heb “verdekke” afgezien, er zijn zelfs traantjes gevloeid… Wat volharden en doorlopen werd echter al na een paar dagen beloond! Een verbetering in het stapgedrag werd waargenomen; een bijzonder fenomeen dat Yveke wel eens durfde te omschrijven als: “Amai, gij hebt precies goei benen vandaag!” Ik durf het niet goed zeggen, maar volgens mij waren er zelfs momenten dat hij me niet kon volgen… 🙂

En dus, na 15 soms lange dagen, 14 vaak berekoude nachten, 3 “warme” douches, 25 bordjes rijst en enkele valpartijen later (het spijt me Bert, maar je wandelstokken staan nu misschien wat scheef… Ik geef je er nieuwe bij thuiskomst 🙂 ) ben ik er, echt waar, geraakt! Onderweg zag ik… meestal de pad eigenlijk maar er waren inderdaad ook momenten waarbij ik met verstomming stond te gapen naar die mooie natuur! Het plaatje was zo schoon dat je het vaak noch met woorden, noch met beelden kan vatten…

Om toch een poging te doen; je stapt langs hellende flanken, omgeven door duizenden rijstterrassen, langs tierige dorpjes, voorbij reflecterende meren… altijd met het zicht op enkele witte “gusten” van bergen… Na het passeren van enkele hangbruggen, beland je meer en meer in de jungle… een wilde begroeiing van bamboo en andere tropische planten, bloemen, bomen waarin je de mooiste, meest bonte, kleurige en speciale vogels vindt! Je hoort het water hier altijd donderden, gutsen… De rivier is vaak verschrikkelijk wild, bijna ontembaar en het water is ijskoud maar de kleur is zo uitnodigend! Waar de tropische gewassen langzaam vergaan, ontwikkeld zich een toverachtige wildernis… Dicht begroeide wouden, met bomen die bijna volledig bedekt zijn onder het mos… mistig… mysterieus! Het is herfst, dus de blaadjes hebben prachtige kleuren… Dat palet steekt alleen maar feller af tegen, alweer, die witte toppen… Hoe dichter je dat decor nadert, hoe desolater het landschap wordt… Geen boom of bloempje vind je nog op deze hoogte! Enkel nog een verlaten pad… met als koers de met sneeuw bedekte giganten… Een heerlijk vertoon!!

Mijn nieuw record staat alvast genoteerd in m’n boekske: 4600 meter! Ik was blij en genoot volop van m’n laatste stukske twix op de eerste rots die ik tegen kwam… M’n gedachten vrijwel onmiddellijk afdwalend naar een warme douchke of zo’n zacht bed, een lekker bordje eten en een heerlijk pintje…  “Een dwerg blijft een dwerg, al stond hij boven op de berg!”

6 Responses

  1. Lie says:

    En ik die dacht dat den Tongariro al sterven was… 🙂
    Super gedaan!!
    En dan nu zonnen en luieren in Thailand?
    XXX

  2. Marian says:

    een dikke proficiat evy met de meterkes 🙂 en tis dan dubbel genieten van het uitzicht

Leave a Reply


*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.