Langtang: Heen en Terug – door Y. Meeus

Eenzelfde trekking, 2 net iets andere uitvoeringen… Wanneer Evy de berg op stapte, leek het soms alsof ze er 2 weken langer zou over doen… Wanneer je Yves z’n verslag leest, lijkt het of hij er 5 weken langer over deed… Helemaal mee met de leuze: “Bekijk het eens door een andere bril!” trakteren we je ditmaal op 2 verschillende versies van 1 kroniek! Of zoals men in Nepal wel eens zegt: “Same, same… but different!”

Een kortverhaal naar de avonturen van Yves (The White Wizard) en Evy  (The Hobbit, die er van droomt om The Mountain Princess te worden)

Op een zonnige middag waarvan de lunchtijd al lang verstreken was, besloten The White Wizard en The Hobbit dat het tijd werd om de knoop eindelijk door te hakken. Ze hadden al menige bijeenkomsten met de lokale Wargs (avontuurverkopers) bijgewoond en vonden na lang beraadslagen dat het Langtang-gebergte wel datgene in petto ging hebben naar waar ze op zoek waren. Het was echter geen simpele consensus! Daar The Wizard zijn ogen bijna had blind gestaard op de Cho La-pas en helemaal “betoverd” raakte door al die 8000’ers die hij op zijn pad ging tegen komen, moest hij toch rekening houden met zijn gehavende Hobbit. Deze kreeg dan weer de kleur van besneeuwde bergtoppen als ze te horen kreeg hoeveel hoogtemeters haar ongetrainde beentjes daar te verwerken gingen krijgen! Hobbits mogen dan wel dapper, avontuurlijk en ondernemend zijn, echte trainingsbeesten zullen ze nooit worden… Opmerkzaam als Wizards zijn, zag hij de getergde Hobbit wegzakken in haar stoel tijdens de uiteenzetting van de Cho La, waardoor het besef kwam dat deze queeste voor een later stadium in zijn nog prille leven zal zijn. Dus zoals ik al zei, werd het een iets makkelijker te bewandelen pad, de Gosaikunda-Langtangtrekking! Een tocht van 15 dagen door feeërieke bossen, langs bevroren meren en pittoreske dorpjes, over een haast onneembare bergpas en dit alles met een weergaloos zicht op 1 van ’s werelds hoogste bergketen!

Er rees echter nog 1 vraag op in het altijd mijmerende hoofd van de White Wizard! Hoe zouden ze, zonder al te veel omwegen, onnodige hoogtemeters en eindeloze discussies over welk al dan niet het juiste pad was, op tijd op hun eindbestemming geraken? Hiervoor bedachten ze beiden het onweerlegbare plan om de hulp in te roepen van een derde, zeer capabele, altijd op het juiste spoor zittende cicerone! Deze zouden ze vinden in het gedaante van Sunjaya, een afstammeling van de gerenommeerde clan Rai. Een oud volk dat leeft in de heuvels rond de majestueze Mount Everest! Als deze knaap hun de juiste weg niet weet te wijzen, wie dan wel, berustten ze beiden in hun keuze. Nadat de White Wizard diep in zijn geldbeugel had getast (want de expertise van een Rai geven ze niet zomaar cadeau) en ze hun jagerstas goed gevuld hadden met proviand, vertrokken ze dan eindelijk op avontuur.

Een stoffige rit van een  uurtje bracht hen al snel bij het startpunt van de trekking namelijk Sundarijal. Een lieflijk dorpje aan de rand van het Shivapuri Watershed & Wildlife Reserve. Hier zouden ze aan hun eerste klim van 1000 meter beginnen door het  prachtige park (dat bedoeld is om Kathmandu van water te voorzien) om dan over de 2400 meter hoge Borlang Bangjyangpas naar Chisapani af te dalen. Van een prachtig reservaat was volgens hun beide echter weinig sprake, daar de eerste kilometers van de weg tussen de hutjes bezaaid was met plastic afval! Wat het gezelschap al snel deed nadenken over de kwaliteit van het water dat  hier naar de hoofdstad vloeit… Gelukkig bleek dit maar een plaatselijk fenomeen te zijn en zou de rest van hun tocht er toch wat properder uit zien! Zodat ze na verloop van tijd toch al een kleine voorbode kregen van wat hen nog te wachten stond , met name Elysische verzichten van het kolossale Himalayagebergte! Diezelfde avond merkte de White wizard ook op dat zijn nieuwe bergmocassins over een zeer sterke magie beschikten, want als zijn voeten er na een dagje stappen uitgelicht werden, raakten hij en de Hobbit zo zwaar bedwelmd, dat ze om 20 uur ’s avonds de kaarsjes al uit blaasden!

Terwijl de zon nog lange schaduwen trok over de bergen vertrokken ze de volgende ochtend vol goede moed naar hun tweede rustplaats. Kutumsang leek op papier een zeer haalbare kaart, omdat het volgens de White Wizard slechts een licht golvend parcours ging zijn! Na even verhaal te gaan halen bij Sunjaya, bleek dat hij nog steeds over prima kaartlezerscapaciteiten beschikte. Want de gids herhaalde de Wizard zijn woorden in zijn eigen taal wat klonk als: “Okalo (omhoog) en Oralo (naar beneden)! Jammer genoeg voor de Hobbit, wiens knie al enige vorm van meningitis vertoonde door het slopende beukwerk in Emei Shan (China), bleek dit verhaal slechts deels te kloppen… Het was inderdaad omhoog en omlaag, maar de proporties waren van een heel andere orde dan dat de kaart liet uitschijnen! Dit zou zeker niet de laatste keer zijn dat ze door dit vel papier bedrogen zouden worden. Wat er op neer kwam dat er na Chipling, waar ze hun welverdiende lunch verorberden, nog flink geklommen moest worden! Het was tijdens deze laatste klim dat de eerste barsten in het gemoed van de Hobbit kwamen en haar roep om Mountainprincess te worden steeds luider werd! Want, zo sprak ze: “ waarom moet dat altijd op en af gaan om maar een paar honderd meter te stijgen? Het eerste wat ik zou doen als ik Mountainprincess ben, is die onnodige hoogtemeters eruit halen en alle wegen zachtjes laten stijgen of dalen! Desnoods maak ik ze vlak!” Gooide ze nog snel achterna. Waarop de White Wizard stoïcijns reageerde met de woorden: “ Dat zijn nu eenmaal de bergen lieve Hobbit.” En zo bereikten ze na een onverwacht lange dag toch eindelijk hun guesthouse in Kutumsang, waar ze ’s avonds enkel het gezelschap kregen van een goedlachse Italiaan met zijn twee cicerones. Die dan ook nog eens voor een ongelooflijk lekker dessert zorgde in de vorm van een heerlijke Pecorino kaas! Wat natuurlijk een welgekomen afsluiter van de dag was.

De derde etappe beloofde weer een pittige brok te worden! Er moest namelijk 1100 meter overwonnen worden! En de stemming bij het ontbijt was niet al te opperbest omdat ze allebei al een dag op medicijnen hadden overleefd en voor de arme Hobbit was het spijtig genoeg niet de laatste. Toch lieten ze het hun koude kleren niet raken en waren ze vastberaden om in Tharepati te geraken. De voormiddag liep als bij wonder als een trein, de knie speelde de Hobbit niet te veel parten en de smoghoest van de Wizard trapte niet te hard op zijn adem. Dus genoten ze beiden van de met mist doordrenkte rhodendronbossen die gehuld waren in allerlei kleuren die alleen de herfst kan brengen. Het zou een dag stappen worden zonder al te veel problemen en de herberg was ’s avonds goedgevuld met het Belgenvolk zodat deze dag weer sneller voorbij was, dan dat ze die ochtend gedacht hadden.

RELAXDAY!!!  Zo omschreef onze pientere gids dag vier. Dit klonk als muziek in de oren van de Hobbit! Desalniettemin ze de vorige dag zonder al te veel kleerscheuren hadden overleefd, was een dagje relaxen voor het overbelastte beengewricht van de Hobbit een welgekomen verademing! Ze ging de dag dan ook beginnen zonder de gebruikelijke Brufen en dit om haar maag en darmen wat te sparen van de medicijnkrampen! Maar lag het nu aan de koude nacht die ze achter zich hadden waardoor ze beiden het juiste slaapritme niet vonden of was het hun algehele staat van fitheid die hen op deze relaxdag toch nog in de problemen bracht??? In elk geval liep die dag voor geen meter en Phedi leek wel erg ver weg te liggen… Verscheidene uren waren die dag al gepasseerd toen de Hobbit kloeg: “moeten we echt nog veel verder? Mijn tenen zijn gekneusd en beblaard, m’n knie is verdraaid, mijn benen doen pijn en mijn maag wiggelt als een lege zak!!!” “Nog een beetje  verder,”zei  de White Wizard proberend om de kalmte te bewaren. Na wat eeuwen verder leek, zakte de moed helemaal in de hobbit haar stappers, plofte ze zich neer op een van de vele rotsen en jammerde ze: “Hoe zal ik morgen de pas overgeraken, als ik op een relaxdag nog niet vooruitkom??? Mijn knie gaat het echt niet halen!!!” De White Wizard probeerde zich een beetje over haar te ontfermen toen hij zag dat de arme Hobbit een traantje moest wegpinken. Maar Wizards mogen dan nog zo wijs zijn, op gebied van troosten en meedogen hebben ze nog een lange weg af te leggen! Er werd op dat moment zelfs even overwogen om de bergen te laten zijn voor wat ze waren en de aftocht te blazen. Maar de kleine dappere Hobbit wou niet van opgeven weten!! Ze moest en zou samen met de Wizard afmaken waar ze aan begonnen waren! Ze propte nog een Brufenneke achterover, dropte haar oortjes van de Ipod in en met een strenge doch licht angstige blik rukte ze in cadans op naar Phedi!! Daar mocht onze cicerone het eens uitleggen wat hij bedoelde met RELAXDAY 🙂

De langverwachte en gevreesde pas moesten ze vandaag over! Van een bescheiden 3600 meter batsen naar de 4600 meter hoge Lauribiniyakpas om dan weer af te dalen naar het pelgrimsdorpje Gosaikunda dat omgeven is door heilige meren. Vanaf de eerste minuut keken de White Wizard en de Hobbit mekaar al vragend in de ogen: “Het zal toch weer geen hele dag van dit zijn?” Zonder dat één van hen dit luidop durfde zeggen, sloeften ze langzaam bergopwaarts. Hoe lang moesten ze vandaag weer bloed, zweet en tranen ovewinnen voordat ze aan de climax van de dag kwamen? Aan hun trouwe Rai durfden ze het ook al niet meer te vragen, aangezien die altijd in Nepalitijd rekende  en welke proporties deze tijdlijn aannam, was hen al meermaals een groot vraagteken gebleken. Dus trokken ze ingetogen door de stenenwoestenij zonder te weten of ze hun bivak halverwege al moesten opslaan, dat de Hobbit haar knie in een kiekepootstand kwam te staan door al die hoogtemeters of dat na 5 dagen trainen dit helemaal geen onneembare pas bleek te zijn. De waarheid ligt zoals gewoonlijk ergens in het midden! Want na slechts drie uur en een aantal bezweringen van de wannabe Mountainprincess kwamen ze al boven op de Lauribiniyakpas! Opgetogen dat ze beiden waren van hun recordtijd en een nieuw hoogterecord (4600m) voor de Hobbit, scheurden ze in een rotvaart de berg af om een welverdiende coupe van het plaatselijke gerstenat te verzwelgen! Maar door een enorme lokale inflatie, de aanhoudende eurocrisis en het feit dat ze beiden, door hun vooropgestelde budget, nogal krenterig geworden zijn, hield de White Wizard bij het horen van de marktwaarde (7 euro) van het brouwsel zijn geldbeugel dicht! Ze zouden zich die avond moeten tevreden stellen met warm, bang gemaakt water… Wat ze tijdens het halfdonker echter wel konden appreciëren was de companie rond de tafel!

Twee hiervan, Alice (een deerne uit het victoriaanse rijk) en haar gids Anil Simkada (een banneling van zijn clan door goddeloosheid) hadden een alliantie gesloten met onze helden om de afdaling naar Shin Gompa van de nodige animo te voorzien! In het bijzonder de hobbit was zeer opgetogen met dit gezelschap! De 2 dames kletsten dat het een lieve lust was, zodat ze voor ze het wisten de 1500 meter diepe afdaling achter de kiezen hadden. De White Wizard hoopte stiekem dat het gezelschap hen de volgende dag ook ging vervoegen, daar hijzelf geen groot spreker is en zo de aandacht van de hobbit voor haar knie moeilijk kon afwenden. Wat het tempo van het trio toch enorm de hoogte in jaagde. Doch, door een bijzonder spijtig toeval moesten ze nog diezelfde dag van hen al afscheid nemen. Nu waren ze weer op hun eigen aangewezen om de verraderlijke afdaling naar de, langs de oever van de Langtang Khola gelegen, Bamboolodge af te leggen. Een wederom prachtige dagtrip langs authentieke dorpjes en door stukken Nepalese jungle! Waar ze op enkele meters van hun dagbestemming begroet werden door enkele olijke aapjes.

Tot hun grote vreugde waren ze eindelijk in de Langtang vallei aangekomen. Vanaf hier ging het snel gaan! Ze hadden immers beslist om hun reis met 2 dagen in te korten zodat hun geliefde cicerone Sunjaya kon deelnemen aan de ultramarathon in het annapurnagebied (een wedloop van 3 dagen over 100 km van Pokhara naar AnnapurnaBaseCamp op een hoogte van 4300 meter en terug!) Dit is natuurlijk een avontuur dat iets te hoog gegrepen is voor onze twee bergsluimeraars. Laat hen het maar houden bij hun eigen trip, die al meermaals het uiterste van beiden vergde. Ze zouden nu nog 2 dagen nodig hebben om tot in Kyanjin Gompa te geraken, waar er voor de hobbit een lang verhoopte rustdag op het programma stond. En waar de White Wizard een topje (nl. de Kyanjun Ri – 4773m) ging proberen te bestijgen.

Hun eerste dag in de vallei was er nog 1 van “Okalo” (omhoog)! Een stoffig spoor, dat de rivier volgde, begroeid met weelderige bamboostruiken en in de herfstgetooide Rhodenderonbossen die overwoekerd waren met mos, deed het duo hun dagtaak al snel vergeten. Al freewheelend bereikten ze Ghoratabella. Een plekje in de vallei met 2 lodges waar het zeer rustig vertoeven was. Op een paar medische interventies van de trekking doctors na! Eenmaal Ghoratabella gepasseerd te zijn, zou het een lange, lichtglooiende wandeling naar hun verste plaats in de langtangvallei worden. Kanying Gompa een relatief groot dorp omsloten door de Langtang Himal en Kanja La Himal, die doorspekt zijn met tal van gletsjers, was dan ook de ideale plaats om eventueel een rustdag in te lassen of één van de vele pieken in de omgeving te verkennen. De White Wizard koos dan ook voor het laatste, alhoewel hij de Hobbit ook een beetje beneidde als die haar roes om 6u in de ochtend verder kon uitslapen. Maar aangezien hij al enkele dagen reikhalzend had uitgekeken naar het moment dat hij zich nabij de groten der aarde kon begeven, was zijn jaloezie snel weggeëbd. Hij stak snel een ontbijt van alweer omelet met “plain chapati” achter zijn kiezen en trok samen met de (hevig staande) Sunjaya op naar Kyanjun Ri. De kleinere broer van de bijna 5000meter hoge Tsergo Ri, waarvan onze gids verzekerd had dat deze geen mooiere vergezichten ging prijsgeven dan zijn iets lagere broertje! Waarvoor de White Wizard hem wel een beetje dankbaar was. Al stuivend vlamde de 2 naar een eerste kleine top, waar ze een fenomenaal zicht kregen op de gletsjers en het ondertussen 500meter lager gelegen Shin Gompa. Ook de echte piek lag nu in hun zicht waardoor ze wat ongeduldig hun weg verder zette. Slechts 2 uur later stonden ze dan, met vooral de White Wizard, zwaar hijgend op de top. Met open mond vergaapte hij zich aan al dat natuurgeweld! Pakken sneeuw, gigantische rotsformaties, krakende gletsjers en een idyllisch maanlandschap maakte deze beklimming meer dan de moeite voor de White Wizard. Die op dit moment toch een beetje met de arme Hobbit in zijn maag zat, want hij was er bijna zeker van dat dit ook een haalbare kaart voor haar moest geweest zijn en dat ze een beetje op zijn aanraden deze daguitstap had laten links liggen. De ijzige wind verbrak echter snel de afdwalingen van de White Wizard en daarom beslisten ze om in duikvlucht de Hobbit van gezelschap te gaan voorzien. Deze lag bij aankomst met armen en benen gespreid (zoals het een echte Mountainprincess betaamt) van de heerlijke middagzon te genieten, zolang dit nog zou duren. De steeds weer, in de namiddag, opkomende wolken gooiden voor haar snel roet in het eten en zo zetten ze hun dag verder in de hut met Nepalese kaartspelen en het Belgische “vreten”. (aangezien elke andere vorm van kaartspelen niet uit te leggen was aan onze eentalige Sunjaya.)

Door hun beslissing om de reis in te korten, moesten ze in 1 dag helemaal het dal terug uitkruipen. Dit had de Hobbit al menig dag kopzorgen bezorgd, omdat die verdomde knie afdalen maar niet kon verdragen. Niet tegenstaande dat nederdalen altijd 1 van de superieure kwaliteiten van Hobbits zijn. Door hun kleinere onderstel rollen ze als het ware de berg af :-), waardoor ze in normale omstandigheden moeilijk in te halen zijn door reeds op gezegende leeftijd zijnde White Wizard met zijn verduurde knoken. Dus hinkten en trekkebeenden ze zich die dag de vallei uit, met de Hobbit voorop (die duidelijk genoten had van haar dagje rust) tot aan het Lama Hotel waar ze een beetje teleurgesteld, door het uitzicht van deze ietwat onooglijke plaats, de nacht ingingen voor hun laatste dag.

Via de “High Trail” baande ze zich een weg naar hun eindbestemming Syabru Besi, alwaar ze een gemotoriseerd vehicule gereserveerd hadden, dat hen in 6 “zogezegde” luttele uren terug naar te hoofdstad bracht. Maar dat de “High Trail” zo “high” ging zijn, hadden ze weeral over het hoofd gezien. Wederom doordat Sunjaya zei: “little okalo en dan heel de weg oralo”! En na 12 dagen was de White Wizard en vooral de gedesillusioneerde Hobbit zijn verkeerdelijke uitspraken meer dan beu! De vervloekingen van de mountain princess in wording kwamen nu als een heuse waterval uit haar mond gevloeid. Alsook de White Wizard hoopte in stilte dat al haar wensen om het pad in de bergen te effenen zich ook daadwerkelijk gingen voltrekken! Maar helaas… het bleef beuken tegen de berg! Wel in een decor dat hen deed denken aan de zoo van Planckendael. Grote herten die verschrikt wegsprongen, roofvogels die boven hun hoofd zweefden (precies wachtend op hun volgend aas doordat beiden zich halfdood naar boven sleepten), een stel apen dat gefascineerd naar hun soortgenoten neerkeek, talrijke kleurige vogels waarvan onze gids de naam moest schuldig blijven en veel meer van die pracht door God geschapen. Al dit moois maakte het hard labeur dan ook zeer dragelijk, zodat ze al vrij snel aan de haast loodrechte afdaling naar Syabru Besi begonnen.  De Hobbit en haar knie, kraakten en kermden maar breken deden ze niet! Waardoor ze tegen valavond hun vermoedelijke slaapplaats/ eindbestemming bereikten. Fier dat de White Wizard was, probeerde hij er een vreugde dansje uit te persen bij de Hobbit, maar omdat deze zo geradbraakt was, liet ze deze vreugde uitbarsting aan haar voorbij gaan.

Toch keek de White Wizard hooghartig terug naar de manier waarop de Hobbit zich staande wist te houden tijdens hun hele reis. Het was voor laatstgenoemde geen sinecure geweest om dit avontuur te voltrekken. Zeker omdat ze, in tegenstelling tot de White Wizard, weinig ervaring had in het bergstijgen. Vele zouden door al die tegenslagen (ontstoken knie, ontstoken maag van de pijnstillers, verwrongen en geblaarde voeten waarvan in 1  een serieus gat was, ….) de strijd al snel gestaakt hebben, zo niet de dappere Hobbit! Ondanks alles is ze er blijven voor gaan! Net daardoor zal de White Wizard altijd een boontje blijven hebben voor de schattige Hobbit! En ze leefden (hopelijk) nog lang en gelukkig!!

5 Responses

  1. rozan says:

    Superblij dat we jullie daarnet in levende lijve nog eens mochten bewonderen!
    jullie zien er stralend uit!

    Een echte knuffel, daar kunnen we momenteel alleen nog maar van dromen.

    Slaapwel,
    Rozanneke

  2. markymarc says:

    2 voor de prijs voor 1 met jullie mooie verslagen. Al was het geen wedstrijd voor mij leesde het verslag van Evy (The hobbit) net iets vlotter.
    De humor van onze tut (zoals de meeste hier op werk hem noemen) vinden we dan weer overal regelmatig terug.
    Iets wat hier op werk dan ook weer regelmatig over de tongen rolt, hoe zou het met hem zijn. De meesten lezen allemaal wel mee van reageren hebben ze nog geen kaas gegeten.
    In elk geval we volgen je op. Ook al ben je ver weg, met deze verslagen voelt het kortbij.
    Nog respect voor Evy, dat pakken ze je niet meer af.
    Btw : De foto van de zonsondergang in Gosaikunda wordt 1 voor in te kaderen.

    Grtz Marc en Ilse samen met PLoeg A.

  3. Stijn says:

    Schitterende foto’s en verhalen. Herkennen heel veel in jullie avonturen en de goesting om terug te vertrekken is groot :-).
    Toevallig toch niet de Bhoedimen tegengekomen op de trekking?

    Nog een superleuke reis en veel plezier in Thailand.
    Stijn, Ellen, Kaat en Loes

Leave a Reply


*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.